Kleurgebruik van Paul Gauguin en Vincent van Gogh
 
Voor de Fauves waren Paul Gauguin en Vincent van Gogh grote voorbeelden. Net als hen pasten de Fauves bij voorkeur heldere/nauwelijks gemengde kleuren toe, zij gingen daar heel ver in, het was een manier om te laten zien dat ze vrij waren, vernieuwers en onafhankelijk. Zowel Albert Marquet en Matisse schilderden eigenlijk al sinds 1898 op de kenmerkende manier van de Fauvisten, zij hadden elkaar leren kennen aan de 'Ecole des Beaux Arts in Parijs, waar ze les hadden van Gustave Moreau. Pas op de Salon d'Automne van 1905 werd hun werk getoond naast dat van geestverwanten als Maurice de Vlaminck, André Derain, Pierre Laprade, Raoul Dufy, Othon Friesz en Georges Rouault. Ook zagen de Fauvisten af van de gangbare naturalistische stijl en de toepassing van perspectivische dieptewerking en kozen ze een kleurenpalet dat vooral door de aard van de te schilderen onderwerpen werd bepaald. Impressionisten hadden kleur benut om breking en weerkaatsing van het licht weer te geven. De Pointillisten hadden hun schilderijen op haast wetenschappelijke wijze uit regelmatig geordende kleine kleurpunten opgebouwd. Via het oog werden deze kleurpuntjes via de hersenen van de beschouwer als het ware samengevoegd tot nieuwe mengkleuren. Bij de Fauvisten werd kleur echter louter benaderd als een onderdeel van de totale compositorische ordening van het schilderij. Het losmaken van de kleur van het onderwerp en ook het ontbreken van de symbolische inhoud van elk schilderij heeft mede invloed gehad op het werk van buitenlandse tijdgenoten als de Duitse Expressionisten. Toch is het Fauvisme als stijl uiteindelijk maar heel kort toegepast. Toen Paul Cézanne als kunstschilder rond 1908 doorbrak gingen de meeste Fauvisten in zijn stijl schilderen. Henri Matisse (1969-1954) is slechts één van de weinige kunstenaars, die de stijl van het Fauvisme tot aan zijn dood is trouw gebleven.